Ondoenlijk

Winnie's website

Het recht zal zegevieren

We waren op bezoek in de dierentuin met de eerste klas van de middelbare school, een plek die ik sowieso al niet zo goed verteer. Toen we de verplichte opdrachten hadden gemaakt verdwenen mijn beste vriendin en ik in de kinderboerderij waar we de hele middag praatten met de medewerkers en mochten helpen bij het verzorgen van de dieren. Daar, in die kinderboerderij, op die dag, besloot ik dat ik nooit meer vlees kon eten. Wat volgde waren ongetwijfeld onhandige jaren voor mijn moeder, die ineens apart voor mij dingen moest koken, maar daar heeft ze nooit over geklaagd. Als we naar een restaurant gingen was ik ook een lastpost, en voelde ik me bezwaard, omdat we van tevoren apart moesten bellen dat er ‘een vegetariër’ mee kwam, en daar waren de meeste restaurants niet op ingesteld. Jarenlang was er maar één gerecht in alle restaurants voor de incidentele vegetariër, dus ik wist altijd al wat ik zou krijgen: preitaart. Voor wie dat nog nooit heeft gehad, ik kan het alleen maar beschrijven als de beste maaltijd om iemand voor te schotelen als je wil dat ze weer vlees gaan eten. Maar ik brak niet. Ik heb me door jaren van preitaart heen geworsteld waardoor ik er nu een levenslange aversie van heb. Een paar jaar later kwam er een tweede gerecht bij: een hele geitenkaas uit de oven met honing uit een knijpfles en een paar walnoten eroverheen gedonderd. Na drie happen was je zo vol dat je nooit meer wilde eten. Maar mijn rechtvaardigheidsgevoel voor die dieren was zo groot dat het nooit in mij op is gekomen dat ik ook weer vlees zou kunnen eten. En hoe meer ik wist over de bio-industrie en klimaatverandering hoe meer ik overtuigd raakte dat ik niet minder, maar juist meer moest doen.
In de afgelopen vijf dagen reed mijn neef samen met een vriend in de auto een weg op, waar ze werden aangereden en ter plekke overleden. Een vriendin die al een keer kanker had gehad hoorde dat het was teruggekomen en een van mijn liefste collega’s overleed na een lang ziekbed aan maagkanker. Hij was de tweede collega dit jaar die we verloren.
Ondertussen zag ik Greta Thunberg woedend en principieel op de VN top uithalen naar de leiders die niets doen en zichzelf zouden moeten schamen. En ik zag mensen applaudisseren. Dezelfde mensen die vervolgens opstaan en waarschijnlijk daarna heel decadent een luxe lunch geserveerd krijgen, waarna ze met elkaar door kunnen babbelen over het onderwerp zonder echt iets te bewerkstelligen, maar ze hebben wel geklapt voor dat meisje, dus dat is toch ook al iets?
Ik kan er ondertussen alleen maar aan denken dat ik iets kapot wil maken en dat ik wil dat er iets gebeurt op die klimaattop en dat er meer rechtvaardigheid is in de wereld, zodat mensen van achttien en veel te jonge collega’s en vriendinnen en moeders niet zomaar kanker krijgen en dat Greta Thunberg en mijn neefje en nichtjes een wereld krijgen waarin ze kunnen wonen, ook als dat betekent dat je zelf even genoegen neemt met minder. Vanuit mijn totale gevoel van machteloosheid bedacht ik me dat ik misschien even iets lulligs moest gaan doen, zoals mijn haar laten knippen. En daar was het. De prijslijst. Precies op het goede moment, of het verkeerde moment, vanuit de kapper bezien. Nog voordat ik er erg in had, voordat ik me realiseerde dat ik gewoon iets meer rechtvaardigheid wil in de wereld, had ik al een melding ingediend bij het College voor de Rechten van de Mens, met daarin een hele lijst van kappersketens die voor vrouwen andere prijzen hanteren dan voor mannen. Gewoon omdat ik geen eigen huis kan betalen dat ik klimaatneutraal kan maken, en ik al geen vlees en zuivel eet, en ik niets kan doen voor al die dooie en zieke mensen, en ik ruzie heb met Ymere, omdat die er ook overal de kantjes vanaf lopen, maar doen alsof hun neus bloedt. Goed, en het zijn maar kappers en het gaat alleen maar om iets lulligs, maar dan is het maar iets lulligs; al wordt het mijn dood, ik zal strijden voor rechtvaardigheid en gelijkheid voor alle mensen met haar op hun hoofd. Ik weet niet of ik de kappersmaffia achter mij aan krijg, waarvan algemeen bekend is dat het lieden zijn die buitengewoon veel scherpe dingen in hun bezit hebben, en die ook nog eens graag bij je nek houden; ik ben bereid dat risico te nemen.
Want ik ben misschien niet Greta Thunberg, of een leider op de VN-top of een onderzoeker die kanker geneest en auto-ongelukken voorkomt, maar ik laat me toch godverdomme niet helemaal buitenspel zetten.


Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

2 Comments

  1. Lieve Winnie, wat herken ik jouw behoefte aan rechtvaardigheid. Wees maar blij, want dat betekent dat je nog niet geheel afgestompt bent, zoals het grootste deel van de mensheid. Ik wil je graag wijzen op een website, waar je misschien antwoorden vindt, die je nooit eerder hebt gehoord. JW.org,
    liefs, Tonny en een knuffel voor je zus, zwager, neefje en nichtjes….

  2. ~ Ha Win , had al het één en ander gepost op fb. Sterkte!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*

© 2019 Ondoenlijk

Theme by Anders NorenUp ↑