Ondoenlijk

Winnie's website

Tag: Narcisme

Demystificatie: waarom vallen vrouwen op narcisten?

In Demystificatie onderzoekt Winnie Hänschen wat er waar en niet waar is van dingen die we geloven. Ze probeert complexe aannames, patronen en structuren te deconstrueren om ze beter te kunnen begrijpen en te laten zien wat ze zeggen over de wereld om ons heen. Vandaag: hoe kan je succesvol oud worden?

Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

Voorzorgsmaatregelen en eindbazen

Het was warm, en ik moest in mijn auto helemaal naar Den Haag. Nu was dat niet zo erg, want dat doe ik meerdere malen per week, maar het was wel vervelend dat mijn auto aanvoelde als de binnenkant van een hoogoven. Terwijl ik wegreed bedacht ik me dat ik het raampje wel eens open zou kunnen doen, want dan was het wat koeler. Helemaal in Thelma & Louise modus (voordat ze iemand vermoorden) reed ik weg. Niets bijzonders zou je zeggen, maar ik heb ook een dakje dat open kan, en dat zou eigenlijk veel makkelijker zijn: je hebt niet de herrie en de wind in je kop die je wel hebt met zo’n open raampje. Het dakje mag van mij alleen niet open, uit voorzorg. Ik ben namelijk bang dat ik het vergeet dicht te doen en aangezien het hier meer regent dan tijdens de gemiddelde zondvloed vermoed ik dat dat het einde zou betekenen van mijn auto. Ik doe het dakje dus nooit open. Gewoon zodat ik hem niet vergeten kan dicht te doen. Zo tref ik wel meer voorzorgsmaatregelen: watjes om mijn gezicht schoon te maken bijvoorbeeld: ik koop liever meteen twee pakken, voor als de eerste op is en ik vergeet op tijd een nieuw pak te kopen. Lunch? Ik stop het eigenlijk het liefst een dag van tevoren al in mijn tas. Is er iemand jarig? Ik ontvang die melding graag niet op de dag zelf, maar een dag van tevoren. Het enige probleem is dat ik het niet serieus genoeg neem. Verjaardagsmelding? Ik onthoud het echt niet tot de volgende dag. De helft van de keren kom ik er aan het eind van de dag achter en feliciteer dan nog even snel iemand, terwijl ik juist die ene leukerd wilde zijn die er al vroeg bij is om te laten zien dat ik zo’n geïnteresseerd mens ben. Lunch? Ik ben de volgende ochtend echt vergeten dat ik het al in mijn tas had gestopt en stop er dus nog een keer lunch in. Gisteren kocht ik nieuwe watjes. Wat bleek? Niet alleen heb ik nog twee pakken watjes, ik heb ook nog twee pakken met van die nattige doekjes voor luie mensen, een soort vochtig toiletpapier voor je gezicht. Nou ja.
Aangezien er een mazelenuitbraak is lijkt het me goed het nemen van voorzorgsmaatregelen iets serieuzer te gaan nemen. Ik heb daarom inmiddels flinke potten met vitamine A gekocht, om mijn aanstaande blindheid tegen te gaan. Daarnaast ben ik druk bezig mijn huis in te pakken in kunstgras, zodat ik op zal gaan in de omgeving en geen mazel mij weet te vinden. Ik heb ook een sniper gun gekocht, maar dat is eigenlijk meer omdat ik vind dat de buurvrouw altijd te hard praat aan de telefoon. Het punt is: al met al ben ik een echte ‘doomsday prepper’ geworden. Niet alleen omdat ik bang ben om de mazelen te krijgen, maar het is ook gewoon spannend. Vroeger moest je bang zijn als het veertig dagen en veertig nachten ging regenen: ze lachten Noach uit omdat ze het niet geloofden, zoiets ergs. Tegenwoordig zou die arme Noach evengoed weer keihard uitgelachen worden: dit keer niet uit ongeloof, maar omdat de teller bij ons al op 53 staat. Wij hoeven nergens meer bang voor te zijn, we hebben alles al gezien. Laistrygonen die je afslachten en opeten? Misschien niet als zodanig, maar we hebben tv-programma’s waarin mensen vrijwillig elkaars vlees opeten. De toorn van God? Laat ons niet lachen, alsjeblieft. We hebben Patricia Paay zelf gevraagd om in de Playboy te gaan staan. Frankenstein dan? Of Dracula? Welnee, wij hadden Hitler en Mengele en al zijn kornuiten. En laat ons niet beginnen over Stalin en de KGB. We kennen geen angst meer! Wij kijken de dood elke dag in het gezicht en lachen hem uit. Ik heb mezelf als kind laten injecteren met mazelen, zodat ik ze nu te slim af ben. De enige die ik nog moet verslaan ben ik zelf; ik ben mijn eigen eindbaas geworden, en laten we eerlijk zijn: om mij te verslaan heb je niet bepaald een Master Sword nodig. Sterker nog: ik ben al bijna op mijn eind. Gisteren kwam ik erachter dat ik vergeten ben extra vuilniszakken te kopen, en nu is de laatste vol. Uiteraard vergat ik een nieuwe rol te kopen in de supermarkt en nu gooi ik dus al de hele dag spullen in een vuilnisbak zonder zak, om ze er vervolgens weer uit te vissen, want ‘oh ja, er zit geen vuilniszak in.’ Bloedirritant, maar niet bepaald van het niveau kwaadaardigheid waar we als mensheid iets aan zouden hebben. Het is van het niveau ‘autodakje’. Als we weer iets mythisch zouden hebben om voor te vrezen zouden we ons denk ik heel anders gedragen. Niets van die overconsumptie, vreemdelingenhaat of andere uitingen van narcisme en pseudo-superioriteit. Van dat ‘Ooh, kijk mij eens met mijn zestien pakken watjes.’ Gewoon echte angst, bibberend, met zijn allen in een kamertje, omdat De Verschrikking op de loer ligt. Dat we allemaal samen op onze knietjes gaan voor ons bed, om te kijken of er echt niemand onder ligt. We kunnen weer leren zwaardvechten (dat gedoe met bommen moet ook maar eens over zijn, vind ik), en uitgerust met harnassen en helmen de straat op gaan. Probeer dan nog maar eens een pak melk te kopen en er uit voorzorg één extra mee te nemen. Het zou een driedaagse tocht worden waarbij je blij bent dat je onderweg niet wordt afgeslacht door triffids. Je zult er niet aan denken meer te nemen dan je toekomt. Volgens mij hebben we behoefte aan een beetje fantastie. Een nieuwe eindbaas. Iets waar we weer in kunnen geloven zonder het te zien, iets dat we tot leven kunnen wekken met alleen onze gedachten. Ik heb alleen even geen tijd om iets te verzinnen, want ik moet nieuwe vuilniszakken kopen. Iemand anders een idee?Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

In de gloria

Vanavond is het zo ver. De finale van het leukste spel ter wereld. Wie Is De Mol? Ik moet helaas werken, maar morgenochtend zet ik als eerste mijn laptop aan om naar uitzendinggemist te kijken. Het is heel leuk om te kijken, maar volgens mij is het nog veel leuker om aan dit programma mee te doen. Op mijn bucket list staat vanaf heden dan ook dat ik wil mee doen aan dit spel. Dat betekent dat ik allereerst een Bekende Nederlander moet worden, een BN’er. Ik heb nog niet helemaal bedacht hoe ik dat ga aanpakken, maar ik vermoed dat je, om bij het grote publiek bekend te worden, eerst op televisie moet komen in een ander programma. Wie Is De Mol? wordt gemaakt door de Avro. Dat is volgens mij wel een beetje de meest cultuurbewuste zender die we hebben, dus het lijkt me goed iets cultuurbewusts te verzinnen voor het programma waarmee ik mijn diploma Bekende Nederlander ga halen. Zelf dacht ik eraan iets te doen met mijn liefde voor natuur en dieren. Maar hoe stop je dat in een format? Ik heb even gekeken naar SBS en het blijkt heel simpel: Je verzint een gekke wedstrijd, waarbij mensen dingen moeten doen die ze eigenlijk niet kunnen. Zo heb ik bedacht: Vegetariërs Springen Op Het IJs. Waarbij een stelletje vegetariërs, waaronder ikzelf, op het ijs moeten springen zonder onderuit te gaan, (want dat is grappig,) en zonder te gaan huilen omdat we Plons de Kikker uit zijn winterslaap hebben gehaald met ons gespring. Geen van beide gaat natuurlijk lukken, en dan heb je dus een televisieprogramma waar miljoenen mensen naar kijken. Ik voel mijn ster al rijzen. Ook een optie: met een redelijk monotoon en laag stemgeluid iets vertellen. Nico Dijkshoorn, Paulien Cornelisse (mijn mol!) en Maarten van Rossem hebben hun handelsmerk er van gemaakt. Nu vermoed ik dat Maarten van Rossem nog niet dood gevonden zou willen worden met een zootje BN’ers, op zoek naar een mol, maar als hij het had gewild had hij vast mee mogen doen. Mijn stemgeluid is niet heel monotoon volgens mij, en ook niet laag (dit weet ik vrij zeker), waardoor het in beginsel lastig zal zijn dit onder de knie te krijgen. Echter, meer van hetzelfde is ook niet interessant, dus misschien moet ik het hele concept dan zo verdraaien dat ik er weer iets nieuws en unieks van maak. Een soort vrouwelijke Marc-Marie Huijbregts houd je dan over. Lekker vrolijk, taalkundig gezien niet heel interessant, en met een hoog stemmetje. Interessant, gewoon omdat mijn persoon leuk is om naar te kijken. Ik voel dat het me gaat lukken!
Een ieder die hier de cynische ondertoon wel proeft zal misschien denken: maar Winnie, kun je zelf dan helemaal niks? Moet je je verlagen tot slappe aftreksels van slechte tv-programma’s of parodieën op anderen? Nee, dat hoeft niet. Ik kan zelf heus wel iets. Ik heb zelfs iets met theater gestudeerd, zodat het niet heel gek zou zijn als ik op een podium zou staan en door andere mensen gezien zou worden. Maar vooralsnog leef ik in een wereld waarin Barbie op tv is en heel veel mensen met talent en inhoud niet. Tv-makers zien een succes in mensen die hun neus breken als ze van een duikplank afgegooid worden. Nu wil ik niet zeggen dat dat niet grappig is, maar ik vraag me vooral af wat mensen bezielt om eraan mee te doen. Toen ik daarover nadacht kwam ik tot de volgende conclusie: het is niet faam waar mensen naar hunkeren; de bewondering die gepaard gaat met respect voor de talenten en het kunnen van de befaamde persoon. Ze hunkeren naar de glorie. Glorie is een vorm van faam die veel vluchtiger is. Die niet echt bestaat. Het heeft als enige eigenschap dat er iemand gevierd wordt, maar niemand weet precies waarom. Glorie is niets anders dan glorie en heeft ook niets anders nodig. Er moet gewoon iemand gevierd worden. Of dat nou op een skischans is, of met geitenwollen sokken op een dun laagje ijs. En iedereen doet er aan mee. Ik ook. Ik zou deze plek op internet kunnen gebruiken om interessante reflecties te schrijven over mens en maatschappij en de narcistische tendens die zich aan alle kanten manifesteert. In plaats daarvan maak ik een halfslachtig ego-document, waar het woord ‘ik’ vaker in voorkomt dan ieder ander woord (ik heb het niet geteld, maar het lijkt me een reële inschatting.) Dat vind ik lastig. Wanneer gaat het over jezelf, maar heb je het ergens over, en wanneer heb je het nergens over dus gaat het alleen maar over jezelf?

Ik ben er nog niet helemaal uit, maar ik wil alvast beloven dat mijn potentiële deelname aan Wie Is De Mol? niet voort zal komen uit Paris Hilton-achtige glorie, maar uit iets wat in ieder geval een beetje faam met zich mee draagt. De komende periode zal ik mij gaan bezinnen op waar ik dan in godsnaam in uitblink en dat gaan exploiteren ten behoeve van mijn faam. Maar lieve Avro-redactie; als het echt moet wil ik best een keer op survival in bikini en mijn eigen kippen slachten terwijl mijn vriend ergens op een tropisch eiland met Barbie aanpapt. Ik wil zelfs wel twee weken in een klooster gaan zitten om na te denken over mijn zonden, en huilend vertellen dat ik God gevonden heb.  Maar mag ik dan alsjeblieft meedoen?Facebooktwitterredditpinterestlinkedinmail

© 2020 Ondoenlijk

Theme by Anders NorenUp ↑